บอล...

ชั้นขอโทษนะ ชั้นปิดบล็อกนี้ไม่ลงจริงๆ ทั้งๆ ที่คิดว่า ถ้าเลิกกันชั้นจะปิดที่นี่ซะ

ทั้งๆ ที่รู้ว่าระหว่างเราน่ะ มันจบลงไปแล้ว แต่ชั้นก็ยังเข้ามาในนี้ เสมอๆ

เพราะมันเป็นที่ๆ ชั้นรุสึกว่า ชั้นยังได้อยู่กับเทอ

ชั้นรุว่าเทอรุรหัส อย่าเปลี่ยน อย่าลบมันนะ อย่าเปลี่ยนแปลงอะไรๆ ในนี้เลย

ขอให้ชั้นได้อยู่กะเทอ แม้ว่าจะเป็นเพียงอดีตก็ตามนะ ^^

เรื่องแรก ขอโทษที่ชั้นโกหกเทอ ชั้นไม่ได้ดีขึ้นเลย ที่บอกแบบนี้เพราะว่า ชั้นรุว่ายังไงเทอก็คงไม่เข้ามาในนี้อีกแล้ว ที่พูดไปก็เหมือนพูดกับเทอในวันวาน เหมือนตอนที่เรายังรักกัน ^^

ต่อมา ชั้นอยากจะให้เทอทำอะไรก็ได้ ให้ชั้นตัดใจจากเทอที มันทรมานขนาดไหนรุมั้ย ด่ากันมาเลย โง่ บ้า ด่ามาสิ ชั้นไม่รุจะทำยังไงแล้ว

ชั้นพยายามจะเปนเพื่อนให้ ในแบบที่เทอต้องการ แต่บางครั้ง มันฝืนจนมันไม่ไหวเหมือนกันนะ เวลาคุยเอ็ม ชั้นก้ออดไม่ได้ที่จะพูดอะไรแปลกๆ ออกไป

จนบางครั้ง ชั้นคิดว่า ถ้าเรากลายเป็นคนไม่รุจักกันเลยมันจะง่ายกว่ามั้ย?

ไม่รุทำไมนะ...แค่เรื่องบางเรื่อง ชั้นถึงร้องไห้ได้ง่ายๆ

...

เอาล่ะ ไหนๆ นายก็ไม่ได้อ่านตรงนี้อยู่ดี ชั้นอยากจะถามเหลือเกินว่า

"บอล...บอลลบเรื่องของแป้งจากสเปซบอลทำไม มันไม่สำคัญขนาดนั้นเลยใช่มั้ย? ความทรงจำเรื่องของชั้นมันไม่เคยมีค่าเลยงั้นหรือ...บอลไม่เคยรุสึกอะไรเลยใช่มั้ยตคลอดเวลาที่คบกันน่ะ?"

ไม่อยากจะร้องไห้ แต่มันก็อดไม่ไหว ชั้นมันคงไร้ค่าสำหรับนายจริงๆ สินะ มันก็แค่ผู้หญิงบ้าๆ ที่รักไม่ดูอะไรเลย ไม่ดูตาม้าตาเรือ รักแบบไม่ห่วงตัวเอง

ดลฟังชั้นเล่าหลายๆ เรื่อง ดลบอกว่าแบบนี้ชั้นก็ตายพอดี ให้เลิกเถอะ

ชั้นยิ้ม แล้วบอกว่า ไม่ได้ ชั้นทำไม่ได้จริงๆ ให้เลิกรักนายงั้นหรือ? ไม่มีทาง

ทำไมต้องรักนายขนาดนี้ก็ไม่รู้ เคยนึกถึงใจกันบ้างมั้ย? ไม่ รักไปแล้วได้ประโยชน์อะไร ได้อะไรขั้นมานอกจากน้ำตา

ชั้นไม่ได้อะไรเลย นอกจากน้ำตา ^^

แต่ชั้นก็ยังยินดีที่จะเป็นผู้หญิงบ้าๆ ที่โง่งม ที่รักนายต่อไปนะ

--------

วันไหนนายเหนื่อย ท้อแท้ อยากร้องไห้ นายนึกถึงชั้นคนแรกได้เลย ชั้นพร้อมที่จะรับโทรศัพท์จากนายตลอดเวลา

ไม่ต้องห่วงชั้น ไม่ต้องนึกถึงชั้น ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะรับไม่ได้ จะร้องไห้เสียใจเพราะนายมีคนอื่นไปแล้ว

ให้ชั้นร้องไห้ไปเถอะ ยังไงๆ ก็ต้องร้องไห้อยู่แล้วนี่...

พอเถอะ...ไม่ไหวแล้ว...วันนี้แค่นี้ก่อนละกัน

ความแตกต่างระหว่างเราสองคน

แป้งเกิดวันอาทิตย์ (8 ก.ค.33)

บอลเกิดวันอังคาร (5 มี.ค.34)

แป้งเก่งภาษาไทย

บอลเก่งภาษาอังกฤษ

แป้งเรียนสายภาษา

บอลเรียนสายวิทย์ (แต่มันใช้ภาษาอังกฤษได้ดีกว่าเด็กสายภาษาอย่างชั้นซะอีก)

แป้งใจเย็นจนบางครั้งเรียกได้ว่า เฉื่อย

ในขณะที่บอลใจร้อนจนบางครั้งเรียกว่า ยิ่งกว่าไฟ

แป้งหาเงินได้ทีละร้อย -_-;;;

บอลหาเงินได้ทีนับพัน

แป้งอ้วน (>.< เค้าเรียกอวบระยะสุดท้ายจ้ะ ^^)

แต่บอลผอม (แป้งเคยสงสัยว่า ถ้าแป้งเอากางเกงของบอลมาใส่ -_-;; มันคงพอดีเป๊ะ!)

แป้งใช้ปากกาแท่งละสิบห้าบาท แล้วมันก็หายไปทุกครั้งก่อนหมึกหมด

บอลใช้ปากกาแท่งละหลายร้อย แล้วก็ซื้อหมึกเติมทุกครั้งที่หมึกมันหมด แล้วปากกามันก็ไม่เคยหาย

เวลาแป้งถ่ายรูป สิ่งที่จะดูก่อนถ่ายคือ กล้องโอเค สิ่งที่จะถ่ายโอเค ชัตเตอร์ไม่เจ๊ง -_-;;; แล้วก็ถ่ายมัน

เวลาบอลถ่ายรูป สิ่งที่บอลจะดูคือ แสงพอมั้ย เทคนิคแบบนี้ถูกหรือเปล่า? ความไวแสงกำลังดีหรือเปล่า? แล้วค่อยถ่าย

หน้าที่หลักของคอมพิวเตอร์ที่บ้านแป้ง คือพิมพ์งาน ดูหนัง ฟังเพลง

หน้าที่หลักของคอมพิวเตอร์ที่บ้านบอล คือมีไว้วัดสมรรถภาพของเครื่อง ไว้ลองการ์ดต่างๆ ไว้ถูกรื้อ แล้วเอาไว้ Over Clock มัน

ถ้าคอมฯ ของแป้งมันกำลังเริ่มรวนๆ แป้งก็จะใช้มันต่อไปอย่างไม่รู้สึกอะไร จนกว่ามันจะเปิดไม่ติด นั่นล่ะถึงส่งซ่อม

ถ้าคอมฯ ของบอลมันกำลังเริ่มรวนๆ บอลก็จะเริ่มหาสาเหตุ ลองแก้ไข หนักเข้าก็ลงวินโดวส์ใหม่ซะเลย!

เกมส์ที่แป้งเล่น แป้งเล่นไม่เคยเคลียร์เกมได้ และเกมมักจะจบลงโดยที่ใช้สูตรเกมทั้งเรื่อง

เกมส์ที่บอลเล่น บอลจะเล่นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเคลียร์มันได้ แล้วบอลก็ไม่นิยมใช้สูตรเกม เพราะเขาให้เหตุผลว่า มันก็ไม่สนุกน่ะสิ

แป้งใส่เสื้อยืดตามอารมณ์ เน้นสีสัน กางเกงแล้วแต่ใจ ส่วนใหญ่ชอบใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น รองเท้าเน้นอยากอะไรก็ใส่

บอลชอบใส่เสื้อยืดสีทึมๆ มืดๆ หรือไม่ก็สีขาว เน้นว่าเรียบๆ ไม่มีลาย (ถ้ามีก็น้อย -_-;;) กางกางแสล็คสีดำเท่านั้น!! (ใส่อย่างอื่นมั่งเด้!!!) >.< รองเท้าก็ต้องเป็นแอดด้าหูคีบสีดำ

แป้งร้องเพลงไม่เคยที่จะไม่เพี้ยน ไม่ว่าเพลงร้องง่ายแค่ไหนก็ตาม และชอบที่จะฟังคนอื่นร้องเพลงมากกว่าการร้องเอง

บอลร้องเพลงไม่เพี้ยน (ต่างกะแป้งเหมือนท้องฟ้ากับเหวลึก -_-;;) และมักโดนแป้งตื้อให้ร้องเพลงให้ฟังอยู่บ่อยๆ

เครื่องเล่น MP3 ของแป้ง มันมาอย่างไรก็ฟังแบบนั้น ไม่คิดจะปรับอีควอฯ ให้ดีกว่าเดิม

เครื่องเล่น MP3 ของบอล ถ้าฟังแล้วมันไม่ถูกใจ เขาก็จะนั่งปรับอีควอฯ จนกว่าจะพอใจ

แป้งชอบพูดเสียงเบา (บางครั้งเท่านั้น >.<)

แต่บอลชอบพูดเสียงดัง (เค้าไม่ชอบเสียงดังน้า~)

แป้งไม่กล้าจะทำอะไรบางอย่าง เพราะกลัวว่าทำไปแล้วจะเสียใจ

บอลกล้าที่จะทำอะไรสักอย่าง เพราะให้เหตุผลว่า ดีกว่าเสียใจที่ไม่ได้ทำ

คงเพราะเราแตกต่างกันเกินไป ^^ อาจจะเหมือนเส้นขนานมากไป รักของเรา เลยต้องจบลง

5 ม.ค. 50 (วันศุกร์...แล้วเราก็...เลิกกัน ^^)

ควรจะบอกอะไรก่อนดีล่ะ ^^;

อันที่จริง ปกติเราไม่ชอบเขียนไดอารี่ย้อนหลังนะ เพราะมันจะทำให้ความรู้สึกในตอนนั้นๆ เปลี่ยนไปจากเดิม

แต่เราเขียนของวันที่ 5 ทั้งๆ ที่ตอนนี้ วันที่ 7
เพราะตอนนั้น..เราไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น ทุกๆ อย่างมันอยู่ในใจ อยากตะโกนบอก อยากกรี๊ด อยากเขียนระบายเหมือนที่เคย

แต่ทำไม่ได้

ครั้งนี้..ไม่ใช่ผิดที่ใครหรอก เราผิดเอง ผิดเต็มๆ
นายไม่ผิดที่บอกเลิก

คืนนั้น..เราก็ยังคุยกันเหมือนเคย ชั้นก็ยังเฮฮาเล่าให้ฟังถึงงานปีใหม่ห้องตัวเอง

แล้วนายก็เงียบ...

แป้ง...เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ไหม?

เรานิ่ง..ไม่มีน้ำตาซักหยด
ก่อนจะหัวเราะ

บอล..ชั้นอยากจะถามว่า นายถามทำไมว่าได้ไหม? ชั้นมีทางเลือกด้วยเหรอ ถ้าชั้นบอกว่าไม่ได้ นายจะทำให้ชั้นได้ไหม?

ทางเลือกเดียวของเราในตอนนั้นคือหัวเราะและยิ้ม

หัวเราะในความพยายามอันไร้ค่าของเรา
ยิ้มสมเพชให้ตัวเอง

ก็เพราะว่า...เราเองนี่แหละที่รู้ตั้งนานแล้ว รู้ว่าบอลไม่ได้รักเราในฐานะ แฟน

แต่ก็เลือกที่จะลืมมันไป หลอกตัวเองไปวันๆ เพราะยังไง...ถ้าบอลยังไม่รู้สึกตัว เราก็จะไม่ต้องจากกัน

เลือกที่จะไม่ถามเพื่อไม่ให้นายได้คิดว่านายรักเราในฐานะอะไร

เลือกแค่ถามว่า รัก หรือ ไม่รัก

แต่ถึงเราจะเลิกกัน ถึงชั้นจะต้องเป็นคนเสียน้ำตา จะต้องเจ็บอย่างไม่เคยเจ็บมาก่อน แต่ชั้นไม่เคยเสียดาย ไม่เคยรู้สึกไร้ค่าไปกับที่ได้รักนายเลย

เพียงแต่...สิ่งที่เราทำทั้งหมด ความรู้สึกที่เราให้นาย มันคงน้อยไปที่จะทำให้นายรักเราในฐานะแฟน

คืนนั้นทั้งคืน เรานอนไม่หลับเลย ได้นอนแค่สามชั่วโมง และมันยังเป็นสามชั่วโมงที่หลับๆ ตื่นๆ ตลอด

วันเสาร์มีเรียนตอนแปดโมง นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะเราตื่นตั้งแต่ตีสาม ^^

นั่งรถตู้ไปเรียนก็ร้องไห้

ก่อนเข้าเรียนยังไม่มีคนมา...ก็ร้องไห้

เดียร์โทรศัพท์มาหา...ก็ร้องไห้

น้ำหวานโทรมาหา...ก็ร้องไห้

ครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะต้องเจอนาย...ก็ร้องไห้

หลังจากวางโทรศัพท์เก่ง...ก็ร้องไห้

นั่งรอร้านขนมปังเปิด...ก็ร้องไห้

ขึ้นรถตู้กลับบ้าน...ก็ร้องไห้

เข้าบ้านมา..ตั้งใจจะอ่านนิยายเพื่อให้ลืม เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน หนังสือเล่มที่นายเคยซื้อให้ตกลงมาพอดี
...ก็ร้องไห้...

เราไม่เคยต้องร้องไห้ให้ใครแบบนี้มาก่อน

นายอย่าขอว่าไม่ให้เราร้องไห้ จำไว้ว่า ต่อให้เราจะร้องไห้จนตาย ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนายอีกแล้ว น้ำตาของเรา ความรู้สึกของเรา ร่างกายของเรา ไม่ใช่นาย

เรารู้ว่านายเป็นคนยังไง นายไม่ใช่คนปักใจกับอะไร

แต่นายอย่าลืมว่านี่คือ เรา ไม่ใช่ นาย

เราไม่สามารถลืมได้ภายในเวลาไม่ถึง 24 ชั่วโมงหรอกนะ เพราะงั้น อย่าถามเลยว่าทำใจได้รึยัง

นายอาจไม่รู้สึกอะไรที่คนที่เคยได้ยินเสียงกันแทบทุกคืนเป็นปีๆ ต้องหายไป

แต่นี่คือ เรา ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึง...แล้วมันก็เป็นผู้หญิงที่ไม่เคยรักใคร เพราะชอบนาย ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเราสองคนยังเป็นแค่เพื่อน นายเองก็ยังมีแฟนอยู่แล้ว

แต่ก็ยังชอบ ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีหวัง

แต่ก็นะ...ตอนนั้นมันรู้ฐานะตัวเองดีนี่น่า

เพียงแต่...วันนี้มันไม่ใช่

ไม่รู้หรอกนะว่าจะทำให้ให้ลืมนายได้วันไหน

ไม่รู้ด้วยว่าเมื่อไหร่จะกล้าพอที่จะยอมรับความจริงว่าเรา เลิกกันแล้ว

โทรศัพท์คุยกับดล ดลก็พยายามชี้ให้เห็นเหตุผล แต่ขอโทษนะเพื่อนรัก ^^ ตอนนี้เราไม่พร้อมที่จะใช้เหตุผลแบบที่เคยหรอก

ไอ้เป็ด ^^ คนที่ไม่คิดเลยว่าจะช่วยได้ พูดจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ทั้งด่าทั้งปลอบ จนมันหมดปัญญาไปเอง

ก็ต้องโทษตัวเองอีกครั้ง ^^ เพราะดล ก็บอกตั้งนานแล้วว่าอย่าคบกัน

โง่เองที่ไม่ฟัง ไม่ทำตาม อยากโง่นักก็ต้องเจ็บเอง ^^ ไม่เห็นแปลก

ไม่รู้ว่าทำไมต้องรักนายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่นายก็ทำให้เราร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง
เจ้าชู้ ใจร้อน ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกกัน ชอบพูดแต่คำว่า ขอโทษ ทั้งๆ ที่ก่อนทำไม่เคยคิด

แต่ก็ยังรัก และเคยมองข้ามทุกอย่างได้ตลอด ^^

นายอยากให้เรากลับไปเป็นเพื่อน...ที่สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน อยากให้คุยได้ทุกเรื่องเหมือนเมื่อก่อน

เอาสิ ^^ นายอยากให้เป็น ก็จะเป็นให้ จำไว้ว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้นาย โดย ไม่นึกถึงตัวเอง

พอวางสายจากดล อยากจะนอน แต่ก็นอนไม่หลับ
เพราะเวลานี้...เราสองคนเคยคุยกัน...ตลอดมา
ยิ่งคิดน้ำตายิ่งไหล

จนสุดท้าย ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร ทำไปทำไม

เราโทรไปหานาย บอกนายทั้งน้ำตา บอกแป้งว่าฝันดีหน่อยสิ แป้งจะนอน

แล้วก็นอนทั้งน้ำตา ^^